Zonder benen

Bent u ook naar de Veteranendag geweest? Ik wel. Een feel good dag die ergens over gáát, en waar ouderen opeens meer aanzien krijgen dan de rest van het jaar bij elkaar. En toch was ik het meeste geraakt door een jonge man.

Ik stond bij het Malieveld en zag het defilé binnenkomen. De zon brandde en ik verlangde meteen terug naar de tijd van parasols, maar ja, klagen over hitte doe je niet vlug wanneer er veteranen in zwaar uniform voorbij marcheren. En rollen, moet ik erbij zeggen. Een peloton in feloranje poloshirts kwam voorbij, de gewonde veteranen, met voorop drie mannen in een rolstoel, waarvan de rechter zonder benen. Een deel daarvan had hij nog, tot aan de knie. Misschien was hij in de dertig. Kort haar, vitale uitstraling, een jonge man waarvan je denkt, die hoort aan het begin te staan van alle grote dingen, van een gezin beginnen tot en met bergbeklimmen.

Ongelukken gebeuren overal, maar deze man was anders. Veteraan. Zo liet hij zich aan ons zien en kennen. Wij aan de kant van de weg wisten: dit is wat hij heeft betaald zodat wij in een veiliger wereld kunnen leven. Zodat wij kunnen zeuren over het weer, en over de politiek, en waarom er zoveel suiker in het supermarkteten zit. Van die alledaagse zeuronderwerpen die belangrijk kunnen zijn omdat we in een tamelijk veilig land wonen. Mede dankzij hem.

Dat beeld van die man nam ik mee naar huis en het zal nog een tijdje in mijn hoofd blijven zitten. Het was zo zichtbaar, wat de prijs van vrede is. Iets anders dan grote woorden in toespraken of discussies in het café. Andere mensen betalen die prijs. Soms met verwondingen van buiten, soms zitten die verwondingen van binnen. Ik wist dat wel, maar nu zag ik het met eigen ogen, en dat maakte toch een verschil.

Precies daarom verlang ik naar meer uniformen op straat, wat tegenwoordig weer mag. We zijn een land met een actieve krijgsmacht, dat besef moeten we hebben, en ook dat het bepaald niet vanzelf spreekt dat iedereen van een uitzending heelhuids terugkeert. Toen ik die man in de rolstoel voorbij zag komen, voelde ik me verlegen met mezelf en het veilige burgerleven dat ik heb. Voor die vanzelfsprekendheid ervan zorgen andere mensen, en die zie ik veel te weinig.

Vilan van de Loo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.